Dwóch patrzy przez okno na tarasy

© Wszelkie prawa zastrzeżone. Zdjęcia, filmy i teksty są naszą własnością. Kopiowanie i wykorzystywanie bez pisemnej zgody twórców jest zabronione.

Największe atrakcje Birmy
To ja

Witaj na blogu Filmy z plecaka!

Marzysz o  podróżach? Tu znajdziesz  inspiracje  z 5 kontynentów..

Filmy, zdjęcia, informacje praktyczne  i relacje z podróży.

 

Plecak na logo blogu Filmy z plecaka

 

   

Polub blog  i

udostępnij dalej

21 lutego 2021
7 nowych cudów świata Chociaż w 2003 roku chiński astronauta Yang Liwei obalił mit, że Wielki Mur Chiński jest jedyną
11 stycznia 2021
Bayyo, Banaue, Batad Na Filipinach znajdziecie wiele pięknych tarasów ryżowych, ale największy podziw budzą Tarasy Ryżowe Banaue, obejmujące zapierających dech
21 grudnia 2020
Wulkany na Filipinach Co prawda eksplozja obniżyła temperaturę tylko o pół stopnia i na niecałe 2 lata, ale i tak
30 listopada 2020
Z listy UNESCO „Jeśli nie odwiedziłeś zatoki Ha Long, to nie byłeś jeszcze w Wietnamie” pisał chiński poeta Xiao San.

Najnowsze artykuły: 

Zachodni Myanmar (Mjanma lub  Birma)

 

Zapytacie: i co z tego?

Może i słusznie, jednak przygotowując się do wyprawy zastanawiałam się, dlaczego Myauk U (albo Mrauk U) pojawia się tak rzadko w relacjach z podróży do Mjanmy, skoro mówi się, że może ono równać się nawet z koronną atrakcją Birmy, jaką jest Bagan. Czemu na polskojęzycznych stronach internetowych nie mogłam znaleźć informacji jak tam dotrzeć drogą lądową?

W końcu przeczytałam gdzieś, że trzeba jechać około 20  godzin autobusem, który kursuje raz dziennie z Mandalay. Alternatywą jest lot do Sittwe (możliwy tylko ze stolicy Rangun lub Heho w okolicach jeziora Inle, a my byliśmy w Baganie), a następnie 5-godzinny rejs promem rzecznym lub trwająca podobny czas jazda autobusem.

Patrząc na mapę wydawało mi się to niedorzeczne, skoro odległości nie są wcale tak duże (ok. 770 km).

Dopiero na miejscu  wszystko stało się jasne. Zobaczyłam i poczułam na własnych kościach stan tamtejszych dróg. Państwo nie inwestuje w tę część kraju, a to dlatego, że jej mieszkańcy to wyznający islam przedstawiciele mniejszości Rohingja, która jest zaliczana do  najbardziej prześladowanych grup etnicznych na świecie. Niesamowite, że takie rzeczy się dzieją, mimo protestów międzynarodowej społeczności i głosów, że  laureatka Pokojowej Nagrody Nobla z  1991 roku -   Aung San Suu Kyi powinna tę nagrodę stracić. Otóż  będąc obecnie szefową rządu Mjanmy,  nie tylko nie zatrzymała cichego ludobójstwa dokonywanego na Rohingjach, ale informacje o prześladowaniach i wypędzeniach Rohingjów nazywa „promowaniem interesów terrorystów”, „górą lodową dezinformacji” i  "fake newsami”. Skąd „terrorystów”? Ano najprawdopodobniej stąd, że po dekadach prześladowań grupa mężczyzn Rohingja założyła partyzantkę – Arakan Rohingja Salvation Army – i  wdała się w  potyczkę z  armią birmańską.  Nie nazywa ich mniejszością Rohingja tylko   „Bengalczykami”, co sugeruje, że to tylko migranci z  Bangladeszu, a nie obywatele Mjanmy.  Nagrody Nobla Aung San jednak nie straci, bo jak stwierdził były członek komitetu noblowskiego Gunnar Stalsett - komitet nigdy nie odebrał nagrody ani nawet nie wydał oświadczenia potępiającego któregokolwiek laureata, a odpowiedzialność komitetu kończy się z  chwilą przyznania nagrody.  Więcej na ten temat we wpisie   Niepokoje w stanie Arakan w Birmie

 

 

Ale wracając do naszej trwającej ponad dobę podróży. My twardziele wyruszyliśmy do Myauk U z Baganu, a więc drogą lądową. Najpierw dotarliśmy vanem do Magwe (w jedyne 4 godziny), miasta z imponującej długości mostem, gdzie mieliśmy złapać  autobus relacji  Mandalay -  Sittwe przez Myauk U.

Kierowca vana dojechawszy do dworca autobusowego pod miastem, oświadczył, że jesteśmy na miejscu. Mieliśmy jednak w pamięci, że  menadżer naszego ulubionego hotelu w Baganie (New Park Hotel), załatwiając nam bilety zapewniał, iż wykupiliśmy transport do miejsca,  skąd zabierze nas autobus do ostatecznego celu naszej podróży - Myauk U. Zdziwiliśmy się więc, że po  wyjściu z vana, oblegająca  nas grupka miejscowych, przekrzykiwała się w propozycjach podrzucenia nas do autobusu taksówką  motorową (ha, ha akurat nasz wielki plecak, który nosi Darek wraz z jego podręcznym, cholernie ciężkim, gdyż trzyma w nim cały sprzęt foto, perfekcyjnie nadają się do jazdy motorem, jeszcze po tamtejszych drogach!). Czyli nie byliśmy na miejscu, z którego  mieliśmy ruszyć dalej.  Wiele nie myśląc, czym prędzej  wpakowaliśmy się  z powrotem do vana i róbta, co chceta - oświadczyliśmy, że się nie ruszymy i mają nas zawieźć na miejsce. Zrobił się lekki szum i wszyscy dookoła przekonywali nas, że to koniec trasy naszego vana, oprócz kierowcy, który jakoś dziwnie milczał. W końcu dał za wygraną i  zrezygnowany zdecydował się zawieźć nas na, jak nam się wydawało, inny dworzec.

A tu   niespodzianka: na autobus kolejne 4 godziny przyszło nam czekać gdzie -    w sklepie z  koszulami męskimi, którego właściciel udziela się przy sprzedaży biletów i prowadzi jakby  punkt przesiadkowy. Spodziewaliśmy się wielkiego dworca autobusowego, a tu nawet nie było żadnego autobusu w pobliżu. Wyglądało to podejrzanie i wierzyć nam się nie chciało, iż w końcu uda nam się dotrzeć do celu.  Na szczęście, jak przez mgłę, przypomniałam sobie, że gdzieś, w jakiejś relacji czytałam o czymś podobnym, więc postanowiliśmy spokojnie poczekać na rozwój wydarzeń. Z resztą jakie mieliśmy wyjście? A poza tym  Pan od koszul okazał się  bardzo miłym gościem.   Zapewnił, że wszystko jest, jak trzeba i na pewno dotrzemy do Myauk U. Pokazał nam, jak  dojść do  3-kilometrowego  mostu, dumy miasteczka (z resztą chyba najdłuższego mostu  w Birmie)

 

 

oraz gdzie jest „centrum” miasta. W ten sposób obejrzeliśmy piękny zachód słońca nad rzeką Irawadi, następnie pojadłszy i  popiwszy w miejscowej kafejce

 

 

doczekaliśmy do 22:00,  gdy w końcu pojawił się autobus. Nie był on tak luksusowy jak JJ Expres, którym jechaliśmy z Hpa-an  (kliknij , aby zobaczyć jak tam pięknie)   do Mandalay, ale rozdali nam kocyki i ruszyliśmy.

Rano, gdy zatrzymaliśmy się na kolejnym przystanku, pomocnik kierowcy wręczył każdemu  pasażerowi  szczoteczkę z maleńką jednorazową pastką do zębów oraz wilgotną  chusteczkę. Wypachnieni, ze świeżym oddechem, mogliśmy ruszyć w dalszą drogę.

Po kilku godzinach jazdy okazało się, że  most jest w remoncie i     nasz    autobus  musi czekać na  przeprawę  promową. 

 

 

Czekanie na prom zapowiadało się na następnych kilka  godzin, bo kolejka chętnych do przedostania się na drugą stronę rzeki była ogromna. Postanowiliśmy więc opuścić autobus i na własną rękę wynająć  łódkę.  Małą łupinką przepłynęliśmy rzekę, by znów w skwarze szukać dalszego transportu. Nie było to łatwe, bo prawie nikt tamtędy nie jechał. W końcu udało się  namówić młodego człowieka z motorykszą, aby nas podwiózł.

 

 

Motory i motoryksze tankują na takich oto stacjach benzynowych:

 

 

Resztę zobaczcie w filmie:

 

 

A  o tym, co zobaczyliśmy w Myauk U i czy warto było tak się trudzić we wpisie   "Myauk U  w Birmie - czy warto?"

02 maja 2017
Czerowna fasada Pałacu Wiatrów

Byliśmy w Myauk U